برند چینی با یک شاسیبلند خانوادگی مقرونبهصرفه وارد بازار بریتانیا شده تا رقیبی برای فورد کوگا باشد.
چری یکی دیگر از برندهای تازهوارد به بازار بریتانیاست که از چین آمده و با دو شاسیبلند عرضه شده است: چری تیگو 7 و نسخه هفتنفره آن، چری تیگو 8.
با وجود تازه بودن برند چری در این بازار، شرکت چری در واقع همین حالا هم حضور پررنگی در بریتانیا دارد، از طریق دو زیرمجموعهاش یعنی Jaecoo و Omoda.
این برندهای خواهر تنها یک سال است که وارد بازار شدهاند، اما شاسیبلندهای متوسط 7 و 5 آنها توانستهاند در مجموع سهمی ۱.۵ درصدی را از بازار به دست آورند.
در بازاری که به خاطر سختگیری نسبت به برندها و بیاعتمادی به تازهواردها شهرت دارد، این موضوع بیسابقه و شگفتانگیز است.
تیگو 7 و تیگو 8 ارتباط نزدیکی با همان مدلهای 7 و 5 دارند – پلتفرم یکسان، قوای محرکه مشابه و فناوریهای داخلی مشابه – و قیمتگذاری آنها هم به همان اندازه وسوسهبرانگیز است. پس یعنی فقط تکرار همان فرمول قبلی؟
نه دقیقاً؛ چون شبکه فروش جداگانهای برایشان ساخته شده و هر برند جایگاه ویژه خودش را دارد: چری مقرونبهصرفهترین گزینه است و برای خانوادهها طراحی شده (نام آن هم از واژه cheery به معنی «شاد» گرفته شده)، در حالیکه Jaecoo به دنبال ماجراجویی آفرودی است و Omoda روی جنبههای مد و طراحی تمرکز دارد.
با طول ۴.۵۵ متر، چری تیگو ۷ از نظر ابعاد همردهی فورد کوگا، واکسهال گرندلند و فولکسواگن تیگوان است، اما چندین هزار پوند ارزانتر: ۲۴,۹۵۵ پوند برای نسخه بنزینی و ۲۹,۹۹۵ پوند برای پلاگین هیبرید. آن هم همراه با تمام تجهیزات استانداردی که انتظار دارید و حتی بعضی امکانات اضافی.
طراحی بیرونی تیگو ۷ همانند برندهای خواهرش (Jaecoo و Omoda) کمی کلیشهای است؛ انگار که طرح تمام برندهای اخیر را به یک هوش مصنوعی داده باشند تا یک شاسیبلند تازه بسازد. قابل قبول است، اما خاص و منحصربهفرد نیست.
نسخهی بنزینی و پلاگین هیبریدی تقریباً کابین یکسانی دارند. جلو یک صندلی رانندهی برقی با تنظیمات راحت و روکش نرم قرار دارد، همراه با نمایشگر دیجیتال ۱۲.۳ اینچی برای پشت فرمان و یک نمایشگر لمسی ۱۲.۳ اینچی برای سیستم اطلاعات و سرگرمی با کیفیت بالا.
سیستم چندرسانهای، مشابه مدل Jaecoo 7، امکانات بیپایانی دارد – از جمله Android Auto و Apple CarPlay – اما تجربه کاربری آن در ابتدا چندان روان نیست؛ منوها و زیرمنوهای متعدد برای تنظیمات مختلف، از جمله تنظیمات رانندگی.
کیفیت مواد کابین خوب است: پلاستیکهای خشک و خراشپذیر به چشم نمیخورند، داشبورد قوسدار با روکشی شبیه فیبرکربن طراحی شده و کنترلهای فیزیکی روی فرمان وجود دارد. حتی برای سیستم تهویه، آیکونهای لمسی روی داشبورد قرار گرفته و کلیدهایی کنار دست راست راننده تعبیه شدهاند تا مثلاً صدای هشدارهای ADAS را کم کنید (که احتمالاً هر بار رانندگی مجبور میشوید).
فضای عقب برای سر و پا به اندازه کافی جادار است و صندوق هم بدون ایراد، حتی در نسخه هیبریدی که محفظهای برای کابلها زیر کف صندوق دارد.
ارتقا از تریم Aspire به Summit امکاناتی مثل صندلیهای جلو با گرمکن و تهویه، تنظیم برقی برای صندلی سرنشین جلو، سیستم صوتی ۸ بلندگوی Sony و سانروف بازشو اضافه میکند.
مدل بنزینی از همان موتور ۱.۶ لیتری توربو چهارسیلندر استفاده میکند (مثل Jaecoo 7) با قدرت ۱۴۵ اسببخار که برای جادههای بینشهری کافی است، هرچند صدای آن چندان خوشایند نیست اما در سرعت ثابت بیصدا کار میکند.
با این حال گیربکس اتوماتیک دوکلاچه ایراد بزرگی دارد: هنگام شتابگیری نرم و پیوسته عمل نمیکند و بیشتر باعث جهش و تکان میشود.
مدل پلاگین هیبریدی ترکیبی از موتور ۱.۵ لیتری بنزینی چهارسیلندر و یک موتور الکتریکی ۲۰۱ اسببخاری با باتری ۱۸.۴ کیلوواتساعتی است. بیشتر وقتها موتور برقی وظیفه حرکت را بر عهده دارد (یا کاملاً، اگر دکمه EV را بزنید). در عمل، رفتار آن بیشتر شبیه یک هیبرید سری است تا موازی.
قدرت خروجی ترکیبی و گشتاور لحظهای باعث میشود این خودرو برای یک شاسیبلند خانوادگی ارزانقیمت بسیار سریع باشد (۰ تا ۱۰۰ کمتر از ۹ ثانیه). همچنین بیصدا، مگر زمانی که سربالایی بروید.
سواری مدل بنزینی روی جادههای خوب نرم و متعادل است (نه خیلی سفت و نه خیلی نرم) اما روی دستاندازها و چالهها کوبنده عمل میکند. فرمان هم تقریباً بیجان است و همیشه باید حدس بزنید چه مقدار باید بچرخانید. در نسخه پلاگین هیبرید فرمان سبکتر و فنریتر است، اما مشکل همچنان وجود دارد.
مصرف سوخت نسخه بنزینی متوسط است: بهطور رسمی ۴۰.۳ مایل بر گالن، اما در تست واقعی فقط ۳۶.۷ ثبت شد. در مقابل، پلاگین هیبرید عدد شگفتانگیز ۲۵۶.۸ مایل بر گالن دارد، چون برد تمامبرقی آن ۵۶ مایل است؛ چیزی که تا چند سال پیش حتی در گرانترین PHEVها هم دیده نمیشد.
برای مقایسه، فورد کوگا PHEV فقط ۴۰ مایل برد دارد و ۱۰ هزار پوند گرانتر است. فولکسواگن تیگوان PHEV برد ۷۷ مایل دارد، اما ۳۰۰۰ پوند دیگر باید اضافه پرداخت کنید.
شارژ سریع هم ممکن است: پر شدن باتری از ۳۰ تا ۸۰ درصد تنها ۲۰ دقیقه طول میکشد.
در مجموع، تیگو ۷ هیچوقت یک خودرو برای علاقهمندان به رانندگی نیست، اما برای کسانی که فقط یک ماشین مطمئن، مجهز و ارزان میخواهند انتخاب جذابی است.
شرکت Arnold Clark مدل بنزینی را با اقساط ماهانه ۳۱۵ پوند (با پیشپرداخت ۳۱۵ پوند) عرضه میکند. برای نسخه PHEV، هر دو رقم فقط ۶۰ پوند بیشتر است.
منبع مقاله: www.autocar.co.uk
تیم ترجمه و نگارش دل افکار
