با وجود موفقیتهای چشمگیر بروس مکلارن در دنیای موتوراسپرت، رؤیای او برای ساخت یک خودروی اسپرت جادهای هرگز در زمان حیاتش محقق نشد. مرگ زودهنگام این راننده و مهندس افسانهای باعث شد سه نمونه اولیه M6GT هرگز از مرحله پروتوتایپ فراتر نروند و نزدیک به دو دهه طول کشید تا نخستین خودروی جادهای مکلارن وارد بازار شود.
در سال ۱۹۹۲، مکلارن F1 با عملکرد خارقالعاده خود تاریخساز شد؛ خودرویی که هنوز هم سریعترین خودروی تنفس طبیعی جادهای جهان محسوب میشود. پس از آن، در سال ۲۰۱۳ نوبت به مکلارن P1 رسید؛ ابرخودرویی که در کنار فراری LaFerrari و پورشه 918 اسپایدر، سهگانه افسانهای یا همان Holy Trinity ابرخودروها را شکل داد.
اکنون جدیدترین عضو خانواده «1» با نام W1 معرفی شده است؛ نامی که ادای احترامی به نخستین قهرمانی مکلارن در مسابقات فرمول یک سازندگان محسوب میشود. از آن زمان تاکنون، این برند بریتانیایی موفق به کسب ۲۳ عنوان قهرمانی رانندگان و سازندگان شده است.
نزدیکترین رقیب این ابرخودروی ۲.۱ میلیون دلاری، فراری F80 با قیمت ۳.۹ میلیون دلار است. همچنین استون مارتین والهالا و مرسدس AMG One نیز در همین کلاس قرار میگیرند. همانند پرچمداران پیشین مکلارن، W1 نیز بیش از هر چیز بر پایه طراحی و مهندسی کاملاً نوآورانه شکل گرفته است.
فرمول شماره یک
اگرچه در نگاه اول، ترکیب یک موتور V8 توئینتوربوی ۴ لیتری با سامانه هیبریدی آشنا به نظر میرسد، اما مهندسی بهکاررفته در W1 شباهت چندانی به دیگر ابرخودروهای موجود ندارد.
این مجموعه قوای محرکه در مجموع ۱٬۲۵۸ اسببخار قدرت و ۹۸۸ پوندفوت (حدود ۱٬۳۴۰ نیوتنمتر) گشتاور تولید میکند و آن را به قدرتمندترین خودروی تاریخ مکلارن تبدیل کرده است.
سایر مشخصات فنی چشمگیر این خودرو عبارتاند از:
- شتاب صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت در ۲ ثانیه
- شتاب صفر تا ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت در ۵.۸ ثانیه
- تولید ۲٬۲۰۵ پوند (حدود ۱٬۰۰۰ کیلوگرم) نیروی رو به پایین (Downforce)
- حداکثر سرعت ۳۴۹ کیلومتر بر ساعت (۲۱۷ مایل بر ساعت)
بخش برقی خودرو از یک موتور الکتریکی Radial Flux با وزن تنها ۲۰ کیلوگرم تشکیل شده که ۳۴۲ اسببخار قدرت تولید میکند.
انرژی این موتور توسط یک باتری کوچک ۱.۴ کیلوواتساعتی تأمین میشود که علاوه بر شارژ سریع، امکان حرکت خودرو تا حدود ۲.۵ کیلومتر را تنها با نیروی برق فراهم میکند.
گیربکس هشتسرعته دوکلاچه نیز فناوری جالبی دارد؛ بهگونهای که میتواند در لحظاتی خاص نیرو را همزمان از طریق دو دنده منتقل کند.
پیشرانه بنزینی تا ۹۲۰۰ دور در دقیقه میچرخد و موتور برقی نیز توان رسیدن به ۲۴ هزار دور در دقیقه را دارد.
هرچند این اعداد در عصر خودروهای برقی فوقسریع شاید خارقالعاده به نظر نرسند، اما فلسفه W1 چیز دیگری است؛ تلفیقی دقیق از مهندسی مکانیکی و فناوری برقی، مشابه هماهنگی بینقص ساعتهای لوکس Grand Seiko Spring Drive.
سامانه هیبریدی W1 نسبت به P1 حدود ۴۰ کیلوگرم سبکتر شده و وزن خشک خودرو تنها ۴ کیلوگرم بیشتر از P1 است؛ دستاوردی قابلتوجه با وجود فاصله ۱۳ ساله میان این دو مدل.
وزن خشک W1 تنها ۱٬۳۹۹ کیلوگرم است؛ رقمی که در مقایسه با فراری F80 با وزن ۱٬۵۲۵ کیلوگرم و سه موتور برقی، همچنان بسیار پایین محسوب میشود.
وفاداری به دیفرانسیل عقب
یکی از مهمترین ویژگیهای W1، حفظ سیستم دیفرانسیل عقب است.
در حالی که بسیاری از ابرخودروهای مدرن، نیروی موتور احتراق داخلی را به چرخهای عقب و نیروی موتورهای برقی را به محور جلو منتقل میکنند، مکلارن تصمیم گرفته تمام ۹۸۸ پوندفوت گشتاور را تنها به دو تایر عقب Pirelli P Zero Trofeo RS منتقل کند.
این تصمیم اهمیت زیادی دارد؛ زیرا چرخهای جلو فقط وظیفه فرمانپذیری را بر عهده دارند و همین موضوع حس طبیعیتر و دقیقتری به فرمان میدهد.
البته انتقال چنین حجم عظیمی از نیرو تنها به محور عقب، چالش بزرگی برای دستیابی به حداکثر شتاب ایجاد کرده است.
مکلارن همچنین برخلاف بسیاری از رقبا، همچنان از فرمان هیدرولیکی و سیستم ترمز هیدرولیکی استفاده میکند و به جای فناوریهای برقی، اولویت را به حس واقعی رانندگی داده است.
کابینی شبیه خودروهای مسابقهای
تمام خودروهای جادهای پیشین مکلارن به درهای معروف Dihedral مجهز بودند، اما W1 از لولاهای سادهتر با حرکت رو به بالا استفاده میکند.
دلیل این تغییر، طراحی پیچیده آیرودینامیکی بخش پایینی درهاست که اجازه استفاده از مکانیزم قبلی را نمیدهد.
پس از باز شدن در، کابینی مدرن و آیندهنگر نمایان میشود که صندلیها بخشی از ساختار داخلی خودرو هستند.
در این خودرو، صندلی ثابت است و راننده با تنظیم فرمان و پدالها موقعیت دلخواه خود را پیدا میکند.
این راهکار علاوه بر ایجاد حس حضور در یک خودروی مسابقهای، باعث حذف ریلها و موتورهای تنظیم صندلی و در نتیجه کاهش وزن شده است.
قرار گرفتن فیبرکربن نمایان شاسی Aerocell در کنار طراحی یکپارچه صندلیها و کنسول میانی، فضایی کاملاً شبیه خودروهای مسابقهای ایجاد کرده است.
فناوری در خدمت رانندگی
نمایشگر مرکزی ۸ اینچی عمودی کمی به سمت راننده متمایل شده و پشت فرمان نیز یک صفحه آمپر دیجیتال قرار دارد.
روی فرمان تقریباً هیچ دکمهای دیده نمیشود؛ فقط:
- دکمه Aero برای کاهش مقاومت هوای بال عقب
- دکمه Boost برای استفاده حداکثری از توان موتور برقی
تنظیمات سیستم تعلیق و قوای محرکه نیز از طریق کلیدهایی در دو طرف صفحه آمپر انجام میشود.
حالت مسابقه؛ چهرهای کاملاً متفاوت
با نگه داشتن دکمه Race به مدت پنج ثانیه، خودرو وارد حالت مسابقه میشود.
در این حالت:
- ارتفاع جلو ۳.۸ سانتیمتر کاهش مییابد.
- ارتفاع عقب ۱.۸ سانتیمتر پایینتر میرود.
اگرچه این کاهش ارتفاع به اندازه خودروهایی مانند Ford GT یا Mustang GTD نیست، اما ظاهر W1 را کاملاً تهاجمی و مسابقهای میکند.
این حالت تنها روی پیست قابل استفاده است و سیستم موقعیتیاب (GPS) اجازه رانندگی با این ارتفاع را در جادههای عادی نمیدهد.
البته اگر صرفاً قصد نمایش خودرو در گردهماییهای خودرویی را داشته باشید، میتوانید W1 را در همین وضعیت پایین قرار دهید؛ اما امکان رانندگی با این ارتفاع خارج از پیست وجود نخواهد داشت.
منبع مقاله:motor1
تیم ترجمه و نگارش دل افکار
